top of page

De naam komt van de Perzische vertellingen van duizend-en-een-nacht. Als de Sjah door zijn vrouw en een van haar slaven bedrogen wordt, laat hij hen beiden doden. Zo'n krenking van zijn ego wil hij niet nog een keer meemaken en dus besluit hij om de maagden met wie hij het bed deelt, meteen de volgende ochtend ter dood te laten brengen. Sjeherazade, de dochter van de grootvizier, trekt zich het lot van de jonge vrouwen aan en weet zich bij hen te voegen.

 

Nadat ze het huwelijk hebben geconsumeerd, vertelt Sheherazade de sjah een verhaal maar stopt abrupt op een spannend moment. Omdat de sjah wil weten hoe het afloopt, spaart hij haar. De volgende nacht komt het vervolg, maar als het verhaal uit is, begint Sjeherazade aan een nieuw verhaal met opnieuw een cliffhanger. Dit houdt ze 1001 nachten vol en elke nacht wordt afgesloten met een onvoltooid verhaal. Ondertussen schenkt zij de sjah drie kinderen. Uiteindelijk is deze zo van Sheherazade gaan houden, dat ze voorgoed zijn vrouw wordt.

 

Hoe kijk je hier nu naar? Voor ons is de boodschap dat verhalen de werkelijkheid veranderen, in dit geval de persoon van de leider en daarmee de cultuur aan het Perzische hof. Een mooi voorbeeld van verhalen als project en verhalen als methodiek.

Xnip2023-11-29_23-04-00_edited_edited_ed

Verwondering is misschien wel mijn diepste drijfveer: waarom zijn de dingen zoals ze zijn? Mij valt op wat voor veel mensen vanzelfsprekend is. Wat als het anders zou zijn? Doet het ertoe? Voor wie? Wat is dan het verschil? Ik breng andere perspectieven in en zie samenhang en patronen. Voor mij is de rode draad de mens in de organisatorische context: hoe we onszelf zien, hoe we gekomen zijn waar we staan, hoe we verder willen gaan en vooral: hoe we daar willen komen. Dat geldt ook voor organisaties. Ik ben benieuwd naar het antwoord op de vraag hoe je van A naar B komt en wat B dan precies is -als je al weet wat A is.

 

Na mijn studie rechten (UvA) heb ik tien jaar in de landelijke journalistiek rondgebanjerd. Dan leer je pas echt verhalen maken. Oh ja, en je leert omgaan met deadlines. Zonder het goed en wel te beseffen, rolde ik van de publieksjournalistiek in de wereld van de bedrijfsjournalistiek. Daar leerde ik wat het is om magazines en jubileumboeken te maken, wat creatieve professionals qua sturing nodig hebben om in één vloeiend proces tot het beste resultaat te komen.

 

Ondertussen schreef ik managementboeken voor consultants, speeches voor bestuursvoorzitters en werkte ik aan position papers, beleidsnota's en adviesrapporten voor overheden en bedrijven; daarnaast evalueerde ik strategische processen en ruimtelijke, infrastructurele en sociale projecten met vragen als: 'Hoe dan wel?' of 'Hoe nu verder?' En: voor welke vraag is wat we hier doen eigenlijk een oplossing? Of zou dat een oplossing moeten zijn? Daarmee werd mijn werk wel heel breed. Wat dééd ik nou eigenlijk.

 

Eén ding wist ik zeker: alles wat ik deed, had op een of andere manier met een verhaal te maken. Maar hoe zat dat dan precies met de rol van het verhaal in organisaties? Daarop ben ik me gaan verdiepen in de wetenschappelijke kant van het fenomeen (corporate) storytelling. Na een avontuurlijke zoektocht ontdekte ik gaandeweg de harde, substantiële waarde van een verhaalkundige benadering van communicatie voor organisaties rondom vraagstukken die te maken hebben met de reis van A naar B. Mijn kennis en ervaring deel ik graag.

Xnip2023-11-29_23-04-00_edited_edited_edited_edited_edited_edited_edited_edited.jpg
Mail me maar!
bottom of page